သံေယာဇင္မဲ႔သူမ်ားသို့ .......

 

အလြန္အံ႔ႀသဖို့ေကာင္းတဲ႔အျဖစ္အပ်က္တခုက်မဒီေန့ေတြခဲ႔႐ပါတယ္။

ဒီေန့ေန့ခင္းေ႐ြွဘုန္းပြင့္ဘု႐ားေ႐ွ႔ကျဖတ္အသြားလူတေယာက္ငွက္ေတြလြတ္ေပးေနတာေတြ႔႐တယ္။

အဲ႔ဒီမွာငွက္လြတ္တဲ႔သူကေၿပာလိုက္တာက.'ဒီငွက္ျပန္လဲေပးပါသူကဒီနားပဲၿပန္လာေနတယ္

လို့ေျပာသံၾကားလိုက္တယ္' ။က်မလည္းသိခ်င္တာနဲ႔႐ပ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ငွက္ကေလးကေကာင္းေကာင္းပ်ံ္နိုင္တာေတြ႐တယ္။
ဒါနဲ႔က်မလည္ူေစ်းသယ္အစ္မႀကီးကိုေမးၾကည့္ေတာ့သူ့အေဖာ္အထဲမွာ႐ိွေနလို့မသြား

ထင္တယ္လို့မွတ္ခ်က္ေပးတယ္။ဒါမ်ိဳးေတြျဖစ္တတ္ပါတယ္လို့က်မကိုျပန္ေျပာလိုက္ေသးတယ္။

အဲ႔ဒါနဲ႔က်မလည္းသတင္းသမားပီပီအဲ႔ဒီငွက္ကိုယူျပီးခပ္ေဝးေဝးသြားလြွတ္ၾကည့္ေတာ့လည္းျပန္လာတာပဲ။ က်မလည္းငွက္ကေလးၾကည့္ၿပီးစိတ္မေကာင္းတာနဲ႔တစ္ေကာင္ၿပီးတစ္ေကာင္လြတ္ၾကည့္တယ။္

စာကေလးအေကာင္နွစ္ဆယ္သာကုန္သြားတယ္သူအေဖာ္ပါမလာဘူး ။ဒါနဲ႔ပဲ ေစ်းသယ္ကိုအကုန္လြတ္မယ္ဆိုဘယ္ေလာက္လဲလို့ေမးၾကည့္ေတာ့ေျခာက္ေသာင္းေလာက္

က်မယ္တဲ႔ ေလွာင္အိမ္ထဲမွာအေကာင္200ေလာက္က်န္ေသးတာကိုး ဒါလည္းမျဖစ္ေခ်ဘူးေပါ့ ေနာက္ က်မလည္းအႀကံတစ္ခု႐လာတယ္ အျပင္ကငွက္ကေလးကိုေျခေထာက္မွာအမွတ္အသားတခုလုပ္ၿပီးေလွာင္အိမ္ထဲၿပန္ထည့္လိုက္တယ္။

ခဏေစာင့္ၾကည့္ၿပီးသူေဘးနားကပ္လာတဲ့အေဖာ္စာကေလးတစ္ေကာင္ကိုပါအတူဖမ္းၿပီး

လြတ္ႀကည့္လိုက္တယ္။အဲ႔ဒီေတာ့မွပဲငွက္ကေလးကသူ့အေဖာ္နဲ႔အတူအေဝးက္ိုျပန္သြားေတာ့တယ္။

ဒါပါပဲ တိ႐စၦာန္ျဖစ္ေပမယ့္ကိုယ္အက်ဥ္းအက်ပ္ထဲကလြတ္သြားေပမယ္ျပန္ဖမ္း႐င္လည္းဖမ္းပါေစ

ဆိုၿပီးေသအတူ႐ွင္မကြာေနမယ္ဆိုၿပီးစိတ္ပိုင္းျဖတ္ထားပံု႐ပါတယ္။က်မေတြးမိတာကက်မတို့

လူ့အဖြဲ႔အစည္းမွာမိသားစုျဖစ္ေစ။လင္မယားျဖစ္ေစ။မိတ္ေဆြၿဖစ္ေစ။သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေစ။

လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ျဖစ္ေစ. တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ဟာဒီငွက္ကေလးေတြထားတဲ႔သံေယာဇဥ္မ်ိဳးထားနိုင္

ဖို့ေတာ္ေတာ္ႀကိဳးစားယူူၾက႐မယ္ထင္ပါတယ္။ဘာျဖစ္လို့လဲဆိုေတာ့

က်မတို႔အသက္ႀကီးလာေလပိုၿပီးအတၱေတြႀကီးလာၾကလို့ပါပဲ။

Credit>>> Hla Hla Win